اي دوست من ،

من آن نيستم كه مي نمايم،

نمود پيراهني ست كه به تن دارم؛

پيراهني بافته ز جان

كه مرا از پرسش هاي تو

و تو را از فراموشي من در امان مي دارد.

آن "من"ي كه در من است،

در خانه خاموش ساكن است

و تا ابد همان جا مي ماند؛

ناشناس و در نيافتني.

من نمي خواهم هر چه مي گويم باور كني

و هر چه مي كنم بپذيري؛

زيا سخنان من چيزي جز صداي انديشه هاي تو

و كارهاي من چيزي جز عمل آرزوهاي تو نيستند.

هنگامي كه تو مي گويي"باد به مشرق مي وزد"،

من مي گويم"آري به مشرق مي وزد"،

زيرا نمي خواهم تو بداني كه انديشه من در بند باد نيست،

بلكه در بند درياست.

تو نمي تواني انديشه هاي دريايي مرا دريابي،و من نمي خواهم كه تو دريابي.

مي خواهم در دريا تنها باشم

وقتي كه نزد تو روز است ،نزد من شب است؛

با اين همه من از رقص روشنايي نيمروز بر فراز تپه ها سخن مي گويم.

زيرا كه تو ترانه هاي تاريكي مرا نمي شنوي

و سايش بال هاي مرا بر ستارگان نمي بيني؛

و من گويي نمي خواهم تو ببيني يا بشنوي.

مي خواهم با شب تنها باشم.

هنگامي كه تو به آسمان خودت فرا مي شوي من به دوزخ خودم فرو مي روم؛

من نمي خواهم تو دوزخ مرا ببيني

شراره اش چشمت را مي سوزاند

و دودش مشامت را مي آزارد.

و من دوزخ را بيش از آن دوست دارم كه بخواهم تو به آنجا بيايي.

مي خواهم در دورخ تنها باشم.

تو به راستي و زيبايي و درستي مهر مي ورزي،

و من از براي خاطر تو مي گويم كه مهر ورزيدن به اينها خوب و زيبنده است.

ولي در دلم به مهر تو مي خندم

گر چه نمي خواهم تو خنده ام را ببيني.

مي خواهم تنها بخندم.

دوست من،

تو خوب و هشيار و دانا هستي؛

يا نه تو عين كمالي

و من با تو از روي دانايي و هشياري سخن مي گويم.

گر چه من ديوانه ام.

ولي ديوانگي ام را مي پوشانم.

مي خواهم تنها ديوانه باشم.

دوست من،

تو دوست من نيستي،

ولي من چگونه اين را به تو بگويم؟

راه من راه تو نيست،گر چه با هم راه مي رويم، دست در دست

"تا چندي ديگر،دمي بر بال باد مي آسايم،

و آن گاه زني ديگر باز مرا خواهد زاييد"

دي يا دتوشو به معناي دادار و آفريدگار است اگه به اسامي سي روز ماه توجه كنيد روزهاي هشتم و پانزدهم و بيست سوم هر ماه به نام دي نام گذاري شده است كه براي تميز آنها از همديگر هر يك همراه روز بعدش خوانده مي شود بدين گونه دي بآذر،دي بمهر،و دي بدين

در ماه دي چهار روز به نام خدا مي باشد و در ماه دي چهار بار جشن ديگان برگزار مي شود

جشن خرم روز: روز اول از ماه دي روز اورمزد به نام و نعمت خداوند جشن گرفته و و آن را دي دادار جشن مي نامند

جشن دي بآذر:به مناسبت برخورد دو نام و روز جشن گرفته مي شود

جشن دي بمهر:روز پانزدهم از ماه دي به مناسبت برخورد نام ماه و روز

جشن دي بدين:روز بيست و سوم از ماه دي

رسم ها:سوسن دود كردن در شب اين روز كه تمام سال به فراغت و شادماني مي گذراند و سيب خوردن و نرگس بويدن كه تمام سال بي آزار و گزند باشيد و به راحتي بگذارنيد و پختن آش اُماچ به نام يكي از مقدسان كه به او توسل دارند يه مجسمه از خمير آرد در آش نهاده و در پايان به آب روان مي افكنند اعتقاد دارند بيماري از كسان مورد نظر به مجسمه ساخته از آرد منتقل مي شود و از بين مي رود

و گويد جشني به نام جشن گاوگيل:كه در پايان روز پانزدهم دي ماه شب هنگام است

نام هاي ديگر آن:گاوگمل،گاگنل،كاكيل،كاثل

در شب اين روز گاوي از نور كه شاخ هايش از طلا و سم هايش از نقره است و چرخ قمر را مي كشد براي ساعتي در آسمان آشكار مي شود و سپس پنهان كه هر كه در ساعت ظهور چشم بران افتد هر دعايي كه داشته باشد اجابت خواهد گشت. اگر اين گاو در بلندي كوه آشكار شود و دوباره بانگ نمايد از نعمت و بركت و اگر يك بار بانگ دهد نشان خشك سالي و تنگ روزي و معاش است.

نسبت اين جشن:گرفتن گاوهاي پدر فريدون به دست فريدون از ضحاك