من یه مدت نبود اینکه کجا بودم و چه کاری می کردم

داستان این هست که من درگیر کارهای نمایشگاهم بودم

۱۰ مهر ماه گشایش و ۲۰ مهرماه پایان

این هم چندتا عکس

این کارت دعوت نمایشگاه ...

این پوستر نمایشگاه...

این داخل نمایشگاه می دونم خیلی کوچیکه...

این سفره مهرگان نمایشگاه چون افتتاح نمایشگاه هم زمان با جشن مهرگان بود

این هم خوان سهراب و حافظ آخه اختتامیه هم زمان با بزرگداشت حافظ بود

درود دوستان خوبم این هم دو تا دیگر از نقاشی های من...

هیچ وقت
هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد
امشب دلی کشیدم
شبیه نیمه سیبی
که به خاطر لرزش دستانم
در زیر آواری از رنگ ها
ناپدید ماند

اگر سوالی در این زمینه دارید پاسخ می دهم

هر گونه برداشت از این طرح ممنوع می باشد با سپاس

یه روز که کلاس بودم استاد گفت دو هفته دیگه دو سالانه نقاشی فرصت خوبی که برای اولین بار تجربه کنی گفتم استاد من در کنار شما و اساتید دیگر و کسانی که سالها تجربه کار دارند یه کم خنده داره گفت امتحان کن . خلاصه شروع کردم فقط دو هفته کار باید زنده باشه قرار بود که زنده باشه یعنی چاپ نباشه استاد برام مدل گذاشت من هم کشیدم تمام سعی خودم رو کردم که خوب باشه تا اینکه دو تابلو برای سالانه آماده کردم فرستادیم معراج استاد بهترین استاد کاشان هست البته و استاد اسد زاده سالانه برگزار شد و کار من رد شد ناراحت نشدم چون من تجربه پاستل گچی زیاد نداشتم تازه شروع کرده بودم اما تمام کسانی که شرکت کرده بودن سالها تچربه کار داشتن البته بگم کار من خیلی موفق بود خوب یه کم ناراحت شدم وقتی برای سالانه رفتم متوجه شدم چه پارتی بازی بوده اونجا بود که به استاد گفتم استاد مگه قرار نبود کارها چاپ نباشه به غیر شما و اسد زاده و شاگران شما دو نفر و چند تای دیگه بقیه کارها چاپ هست و تنها این نیست کارهای هست که ضعیف هستن حتی از کار من هم ضعیف تر یه هفته بعد نوبت رسید به اختتامیه یه روز برفی که برای رفتن سخت بود اما من رفتم که ببینم آخر این کار به کجا می رسد نمی گم چه کسانی حضور داشتن شاید نباید گفت اما داوران این سالانه نظر کارشناسی خود را داده بودن فقط مانده بود اهدای جوایز بعد کلی سخنرانی استاد اسد زاده و آقای مهدی مدرسیان و یکی دیگه شدن دوم خوب از اینجا معلوم دیگه چه کارشناسی بوده استاد اسد زاده کجا مهدی مدرسیان کجا حالا هر دو در یک مقام واقعا نمی دونم چی بگم استاد من که بهترین کار رو داده بود که واقعا شاهکار بود شد نفر دوم همراه یکی دیگه این دیگه اوج عصبانیت همه بود و این که نفر اول هم نبود چرا ؟ وقتی پرسیدم گفتن استاد راحمی به سبک غربی کار کرده اگر طرز فکر خود را عوض کند در سالانه بعد اول است استاد من فقط استرس های که در  یک خانواده هست به تصویر کشیده بود و این شد غربی اگر از اتحاد ملی دم می زد خوب اول می شد اگر به قول شهردار صحنه ورود امام رو می کشید اول رو شاخش بود  اما او کسی نیست که طرز فکر خود را برای اول شدن عوض کند چه چیز مهم تر از جامعه و فرزندان آینده این ایران زیبا